Obszar jest słabo urzeźbiony i ma charakter równinny – bardziej urozmaicona jest jedynie południowo-wschodnia część otuliny parku, gdzie różnice wzniesień dochodzą do kilkudziesięciu metrów. Rzeźba terenu kształtowana była przez procesy akumulacji, głównie typu jeziornego, lodowcowego i rzeczno-lodowcowego. Dlatego w krajobrazie tego terenu występują głównie równiny akumulacyjne w niewielkim stopniu przeobrażone przez denudację, rozcięte płytkimi i często niewyraźnymi dolinami rzecznymi. Najbardziej czytelną formą jest rozległa dolina Bugu, osiągająca największą szerokość w północnej części Parku. Ta naturalna rzeka tworzy na tym odcinku liczne zakola oraz starorzecza zwane „bużyskami”. Jej dolina wypełniona jest głównie półnaturalnymi łąkami wilgotnymi, miejscowo urozmaiconymi pozostałościami lasów łęgowych. Mniejsze rzeki Parku to Wełnianka płynąca wzdłuż jej zachodniej granicy i Ubrodownica, która przecina poprzecznie główny kompleks leśny.
Bierze swój początek w samym sercu Lasów Strzeleckich – Maziarni Strzeleckiej. Przy Pałacu Myśliwskim Zamoyskich rozchodzi się ona na dwie trasy, które prowadzą przez leśnictwa Maziarnia i Stefankowice.
I trasa liczy 3,3 km i składa się z 14 przystanków. Idąc ścieżką możemy podziwiać między innymi drzewostany dębowe i sosnowe oraz zwiedzić szkółkę gospodarczą, w której hodowane są sadzonki.
II trasa liczy 1,8 km i składa się z 12 przystanków. Na poszczególnych przystankach znajdują się tablice z informacjami dotyczącymi walorów przyrodniczych Lasów Strzeleckich oraz elementów gospodarki leśnej.